maandag 2 juli 2012

Rust en bezinning in Egmond - Qigong retraite in het klooster


Liobaklooster Egmond-Binnen
In het weekend van de zomerzonnewende in juni werd in in het Liobaklooster een QiGong retraite georganiseerd. Dit benedictijnse klooster ligt verscholen op een prachtige plek aan de rand van de duinen bij Egmond-Binnen. Van te voren had ik geprobeerd een voorstelling te maken van het klooster, maar had alleen maar clichés kunnen bedenken. Over lange donkere gangen, spaarzaam verlicht met kaarsen en koude vloeren bedekt met marmeren tegels, bevolkt door devote nonnen. In werkelijkheid was er natuurlijk niets van dit alles. Op vrijdagmiddag liep ik rond half 5 de lange oprijlaan van het klooster op, waar ik ontvangen werd door een jeugdige non, gewapend met mobiele telefoon. Zij verwees me naar het moderne gastenverblijf, dat enigszins afgescheiden is van het klooster zelf. Hier ontmoette ik Joyce, de organisator van het weekend. Enige tijd daarvoor hadden wij elkaar leren kennen via Twitter en heb ik me, enthousiast geworden door haar tweets, opgegeven voor dit weekend.

Ik heb een sobere, maar schone kamer met een prachtig uitzicht op de tuin en het oude deel van het klooster. Achter de wilde rozen strekken de velden zich uit, en lonken in de verte de duinen. Ik voel me hier meteen thuis.
QiGong - de acht brocaten

Eén voor één druppelen de gasten binnen, we maken een eerste praatje in de tuin, totdat het rond 6 uur tijd is voor een gezamenlijke ontmoeting. Gevolgd voor de eerste maaltijd samen. Het is altijd even wennen om met onbekenden een maaltijd te gebruiken. Het grote voordeel hier is dat iedereen voor rust en ‘verstilling’ is gekomen. Praten mag, maar je bent geen buitenbeentje als je stil bent en even niet deelneemt aan de gesprekken.
Voor mij is de overgang van het harde werken naar ineens rust behoorlijk groot. Het is daarom geen boetedoening om na het eten gezellig met een paar anderen de afwas te doen.
Een andere uitdaging vormt het afkicken van computer, het eeuwige internet en de mobiele telefoon. Om los te komen van de perikelen van het dagelijkse leven maak ik hier zo min mogelijk gebruik van.
Om 20.00 uur ontmoeten we elkaar opnieuw in de oefenzaal. We doen enkele eenvoudige QiGong oefeningen, gevolgd door een meditatie. Joyce heeft een prettige manier van lesgeven. Het belooft meteen al een weekend te worden waarin niets moet en waarin de nadruk ligt op uitrusten, ontspannen en genieten.

Op zaterdagochtend weer vroeg uit de veren om even later tot de ontdekking te komen dat er geen warm water is. Deze spartaanse manier van ontwaken behoort niet tot het regime van het klooster, dit is gewoon het gevolg van een storing.

Om half 8 is de eerste QiGong les van die dag. Ondanks de mooie, rustige oefeningen, blijkt een uur trainen voor mij te lang. Wat ben ik ontzettend moe, mijn voeten branden alsof ik kilometers heb gelopen en ook mijn benen doen pijn. Een combinatie van een hardnekkige griep en stress heeft me blijkbaar meer uitgeput dan ik dacht. Tussen de sessies door kan ik heerlijk uitrusten op mijn kamer. Het klooster is een eindje verwijderd van de weg, waardoor je geen verkeersgeluiden hoort. Met het raam open hoor je slechts het ruizen van de wind en het fluiten van vogels. Nog doodop van de ochtendsessie en met lood in mijn schoenen sukkel ik om 11 uur weer naar de oefenzaal. Mijn doorzettingsvermogen wordt dubbel en dwars beloond. Gezeten op een stoel beoefenen we An Mo Gong, ofwel chinese massage die je op je eigen lichaam toepast. Ik knap hier enorm van op en met nieuwe energie keer ik terug op mijn kamer.
Uitzicht vanuit het Liobaklooster

Vanaf nu moeten we tot aan het middageten de stilte bewaren. Geen probleem, ik verdiep me in mijn boek en voordat ik het weet is het al etenstijd. Warm eten dit keer, klaargemaakt door een van de nonnen. De zaterdagmiddag is vrij te besteden. Je kunt naar het strand, of naar de Egmondse Abdij. Ik kies ervoor om in de tuin te gaan zitten en lekker te lezen. Aan het eind van de middag woon ik met 2 andere cursisten een eucharistieviering bij in de kapel. Een hele zit van 75 minuten, compleet met alle rituelen die de katholieke kerk kent. Het is niet alleen voor mij zwaar, ook de merendeels hoogbejaarde nonnen zie ik stiekem gapen.
De zaterdagavond sluiten we af met een loopmeditatie, waarbij je tergend langzaam stap voor stap door de ruimte gaat en iedere voet steeds zorgvuldig en met volle aandacht neerzet en afwikkelt. Het lijkt zo simpel, maar kost me veel energie. Joyce besluit spontaan dat het hierna stil moet zijn tot aan het ontbijt de volgende ochtend. Maar weer vroeg naar bed dus. De volgende ochtend verslaapt Doornroosje zich en ik mis de ochtend QiGong. Dit geeft me de gelegenheid om lekker lang te douchen en te ontwaken met een kop koffie. Bij het ontbijt voeg ik me weer bij de rest van de groep. De verplichte stilte van de vorige avond heeft bij sommigen heel wat losgemaakt. De een is boos, anderen hebben slecht geslapen, sommigen zijn inmiddels wat emotioneel.
Ik begin aardig aan het ritme te wennen. Eten, Qi-Gong en/of meditatie worden voortdurend afgewisseld met momenten van rust en stilte. Ik lees veel, ik ben aan het schrijven en vind het jammer dat dit alweer de laatste dag is. Om 11.00 uur doen we een hand-mudra, dat wil zeggen allerlei oefeningen met de handen. Na een korte stilte trekken we allemaal een inzichtskaart om daar vervolgens op te mediteren. Mijn inzichtskaart geeft me veel stof tot nadenken, daar heb je hier dan ook volop de tijd voor. Na een paar uurtje stilte op de kamer komt het einde van het weekend in zicht.  Een laatste lunch, een laatste bijeenkomst in de oefenzaal en dan is het tijd voor afscheid. Ik kijk terug op een bijzonder weekend en neem me voor hier zeker terug te komen.

Meer informatie over QiGong en de kloosterweekenden vind je op de website van Joyce van Nelfen